Tiffany urodził się w zamożnej nowojorskiej rodzinie i już jako młody chłopiec cieszył się przywilejami przysługującymi wyższej klasie Amerykanów. Jego ojciec posiadał dobrze prosperujący dom towarowy pod nazwą Tiffany & Co. i chętnie sponsorował jego częste podróże do Europu, północnej Afryki, czy na Daleki Wschód. Tutaj narodziła się wielka miłośc Tiffniego do egzotyki, a przede wszystkim do antycznej kultury islamu.

Tam też zwiedzał liczne meczety i rynki (caravanserai), w których żmudnie mierzył, a potem odrysowywał skomplikowane wzory płytek ceramicznych lub zdobnictwa drzewnego.Ta potrzeba ,,zapełniania,, architektury islamskiej wywodzi się z Koranu, z konceptu zwanego ,, horror vacui,, (strach przed pustką), który wymagał, aby wzory wepełniały wszystkie puste przestrzenie. Architektura i wystrój wnętrz były dekorowane geometrycznymi wzorami.

W momencie gdy Tiffany był już uznanym malarzem zetknął się z pracami Galle w Paryżu i zdecydował nadać inny kierunek swojej twórczości, zajmując się sztuką dekoracji. Wystrój i aranżacja, zostały jego wyzwaniem, gdzie w szczególności mogł stsosować artystyczne szkło i zająć się jego obróbką.

Tiffany swój pierwszy większy zakład produkcji szkła otworzył w 1893r.

w Corona, Long Island, New York, gdzie zatrudnił Anglika, Artura Nasha, jako szefa wzornictwa i dyrektora produkcji. Nash, który spędził uprzednio czas w

Thomas Webb & Sons of Stourgridge, służył swym wielkim doświadczeniem w tej obdarzonej talentem spółce. Razem cieszyli nie tylko długim i dochodowym okresem współpracy, lecz także odegrali rolę w rozwoju estetyki w Stanach Zjednoczonych. Tiffany cechował się olbrzymią energią i zdolnościami biznesowymi. Po zaprzestaniu malarstwa, oddał się z pasją wielu innym dziedzinom sztuki takimi jak: witraże, mozaika, zdobnictwo, ceramika, meble w aranżacji i wystroju wnętrz, oraz (architektura) wnętrz . To była nowa moda na wystrój i aranżację wnętrz

Najlepiej jest jednak znany ze swoich prac artystycznych w szkle, a przede wszystkim stylu Favrile, charakteryzującego się tym, że przedmiot był tworzony z jednego kawałka szkła. Pojęcie ,,favrile,, pochodzi ze starego angielskiego słowa i znaczy ,,należy do wykonawcy lub wykonawstwa,,. Tiffany stworzył kilka tysięcy tego typu obiektów sztuki przed śmiercią, którą datuje się na 1933 rok. Każda praca artystyczna była indywidualnie zaprojektowana i ręcznie wykonana, każda praca była pokryta specyficzną tęczową powłoką i osobiście dokładnie sprawdzone przez Tiffany 'ego przed opuszczeniem fabryki.

Aby rozwinąć styl Farvile należało używać i modyfikować wiele technik, począwszy od metalicznych, poprzez przeźroczysto-złote, mieszane z brązem, które potem odpowiednio nazywano: Lava, Nacreous, czy Cypriot. Jako młody mężczyzna Tiffany był zafascynowany wyglądem przedmiotów pokrytych korozją z epoki starożytnego Rzymu, które zakopane w ziemi na długi czas, pokryte zostały tęczową powłoką. Właśnie ten efekt chciał osiągnąć Tiffany podczas prezentacji swojego dorobku podczas wystawy w nowej galerii Siegfried Bing w Paryżu, na którą wysłał 20 swoich artystycznych wyrobów. Bing zaprzyjaźnił się z Tiffany podczas poprzednich wizyt w Nowym Yorku i był zaskoczony, że nadal po Wenecjanach, Galle i innych można było uzyskać szkło matowe i mgliste, o wyglądzie skóry, a w dotyku zupełniey delikatnego jedwabiu.

Dzieciństwo Tiffaniego spowodowało, że miał pragmatyczny stosunek do świata businessu. W typowy dla Amerykanina sposób umiał w intelektualny sposób rozgraniczyć podejście do swoich prac artystycznych od biznesu. Lubił ten świat i w pełni korzystał ze wszystkich udogodnień technologicznych swojego czasu i wieku. Otaczał się również utalentowanymi ludźmi, którym pozostawiał wolną rękę w zdobieniu i odkrywania nowych możliwości, jak na przykład ta zaprezentowana przez Edisona w 1885 roku. Wystrój i architektura wnetrz zmieniła swoje dotychczasowe oblicze.

Tiffany był prawdopodobnie jako pierwszy, który zdawał sobie dokładnie sprawę z tego wynalazku i wyprodukował wiele lamp standartowych i innych, z egzotycznymi kloszami i witrażami. Najprostrze przedstawiały wzory jego ulubionych motywów kwiatów i owadów. Wzory te przedstawiały bluszcz, narcyzy, geranium, róże, bratki, lilie i motyle. Najpopularniejszym wzorem była lampa Ważka, zaprojektowana przez Clarę Driscoll i zaprezentowana w sklepie Bing'a w 1899 roku i ponownie na Paris Universalle w 1990 roku, oraz lampa Wisteria, zaprojektowana przez Curtis Freschel w 1904 roku. Wspaniały sukces Tiffany 'ego pociągnął za sobą legiony imitatorów i podróbek. W większości były to imitacje na rynku amerykańskim tj. Quez Art Glass in Brooklyn, New York, ale zdażało się, że praktykowano to także na rynku europejskim, na przykład w firmie Johannes Witwe of Klostermiihle in Bohemia, która reklamowała swoje wyroby ,, jako szkło ala Tiffany,, w którego produkcji ,,pomagał,, były pracownik z fabryki Corony.

Europa także wydawała wartych nadmienienia artystów szkła. W Berlinie, na przykład Karl Kopping (1848-1914) rozwinął bardzo czystą forme pate-de-varre, która była oryginalnie przypisywana artystom egipskim i uważana była za zagubioną, aż do 1885 roku, kiedy Henri Cros (1840- 1907) odnalazł tę formułę podczas używania pieców w fabryce porcelany w Sevres. Zwrot ,,pate-de-varre,, dosłownie znaczy ,,szklana pasta,, i w rezultacie tego procesu szkło wydaje się podobne do alabastru. Produkcja była bardzo czasochłonna, przed produkcyjne sproszkowane szkło łączono

ze scalaczem (binding agent) i wolno podgrzewano zanim wypalono w formie.

Istniało wysokie ryzyko pęknięcia lub uszkodzenia podczas obu procesów produkcyjnych, zarówno wypalania jak i chłodzenia. Pierwsze formy powstawały w 1906 roku, wyprodukowane przez braci Daum, kiedy Almec Walter (1859-1942) z zamiłowania ceramik, przyłączył się do firmy. Spędził kilka lat z Daum, ucząc się pate-de-verre zanim odłączył się w 1919 roku. Wolał używać grubszej i bardziej solidnej formy, aby nie ryzykować tak dużych strat i uzyskał dużą sławę.

Jako wyraz wrażliwości Art Nouveau, szkło było uznawane za najwyższą formę sztuki spośród sztuk użytkowych . Nowa moda na wystrój wnętrz zdobyła wielu zwolenników. Ten zmieniający formę lekki materiał najlepiej oddawał wyjatkowy wdzięk i wolność tej epoki w rękach niezaprzeczalnych mistrzów jak Galle i Tiffany, którzy bez trudu wyczarowywali najwspanialsze wzory. Pierwsza Wojna Światowa przerwała oczywiście jakąkolwiek nadzieję na utrzymanie rozwoju tych nowych i odważnych pomysłów. Jednak ten najważniejszy pierwszy krok został powzięty, artyści przestali patrzeć na szkło jak na materiał zastępujący porcelanę, kamień czy kryształ, który może być jedynie cięty lub rzeźbiony, natomiast zaczęto postrzegać, że szkło posiada fascynującą naturę, która może być kluczem do jego dekoracji. Architektura z powodzeniem przyjęła nową modę.